Znów brak mi słów.

Czasami czas przepływa mi przez palce tak szybko, że zanim zdążę się zorientować, który mamy dzień tygodnia, on już zaczyna się zapętlać. Jest już następna środa, następny poniedziałek, a ja nadal jestem w tym samym miejscu i nie mam ochoty robić kroku w przód. Nie lubię grać w życie wbrew sobie, dlatego w momencie, gdy marazm wypełnia je całe, pozwalam mu nim rządzić. To on robi śniadanie (albo i nie), parzy poranną kawę i wypala papierosa, który ma za zadanie pobudzić zmęczone komórki do życia (no i chyba nie muszę dodawać, że zazwyczaj ta metoda nie dziala w ogóle, lub działa bardzo miernie).

Jestem trochę obok. Obok społeczeństwa, obok marzeń i pragnień typowego człowieka. Obok mediów. Nie staram się nawet udawać osoby, która chciałaby mieć pracę w korporacji, w której mogłaby piąć się po szczeblach kariery i budować fundamenty na przyszłość swojej rodziny. Staram się nie postrzegać życia czyimiś oczami. Droga, którą postanowiłam obrać w życiu jest moim autorskim pomysłem na wędrówkę - nie omijam najbardziej niebezpiecznych wąwozów, najbardziej zaskakujących fragmentów na mapie, oraz miejsc, które dla większości osób są bezsensownymi przystankami pośrodku nicości.

Tak swoją drogą, to naprawdę lubię nicość. W nicości jest spokój. Miejsce na powolne myślenie i egzaltowanie się rzeczami, które na co dzień są tylko puzlami w układance.